WERKEN, NIET OMDAT HET NOG MOET, MAAR VOORAL OMDAT HET LEUK IS

In zijn woonhuis op de weg naar Mijas Pueblo ontmoet ik voormalig Amsterdammer Leen(dert) Suurbier. Hij nodigt me uit op zijn terras en we doorlopen daartoe de huiskamer. Direct vallen mijn ogen op de vele fotolijsten met familieleden, maar daarover later meer.

Leen´s wieg stond dus in Amsterdam, maar in welk jaar wil ik weten. Leen is van 1946 en dat geef je deze kranige baas echt niet. 70 jaar had ik zeker ook geloofd. Hij is al 15 jaar gepensioneerd maar hij is, wat hij noemt, nog steeds semi-actief. Al die 15 jaar woont hij in Spanje.

Zijn werkzame leven is hij begonnen als verzekeringsagent, hypotheekadviseur en makelaar, allemaal in Nederland. Ook was hij als computerprogrammeur werkzaam bij de belastingdienst in Apeldoorn. Toen hij zichzelf later vestigde als zelfstandige had hij van die opgedane kennis veel plezier en kon hij collega makelaars helpen hun automatisering up to date te houden. De vennootschap kreeg zijn achternaam mee en zeker in Amsterdam volgde dan altijd de vraag ´ben jij familie van Wim Suurbier´? Die vraag kon hij dan bevestigend beantwoorden. Leen´s vader en de opa van Wim Suurbier waren broers en vanwege grote leeftijdsverschillen hadden Wim en Leen ongeveer dezelfde leeftijd.

In 1982 kreeg hij een hotel in Bergen NH aangeboden met 23 kamers en 58 bedden. Zonder Horeca-ervaring stapte hij daarin en met succes. In 1993 liep Leen´s relatie mis. Het hotel werd verkocht en Leen besloot een paar maanden op adem te komen in Spanje, zich daar weer op te laden, met als uiteindelijk doel daarna opnieuw actief te zijn in Nederland.

De eerste plek in Spanje was Almeria en het beviel hem direct. Hij kwam al snel te werken voor een organisatie die timeshares verkocht en het gevoel om terug te gaan naar Nederland verdween als sneeuw voor de zon. In zijn volgende woonplaats Calahonda werd hij verkoper voor een makelaarskantoor. Daar werkten 10 collega´s in de verkoop, maar hij en nog 2 collega´s stonden bekend als de A-team, stoute maar eerlijke jongens, die zeiden waarop het stond. Daarin is Leen nooit veranderd. Over die wilde jaren, toen alles nog kon, verhaalt hij met plezier. De grote handel was toen nieuwbouw en dat liep als volgt: Er werd een huis gebouwd, dat € 150.000 moest kosten als het over 1 jaar zou worden opgeleverd. Daarvoor moest je een aanbetaling doen van € 15.000, maar de grond noch het te bouwen huis werden op naam gezet van de beoogd koper. Dat zou pas gebeuren bij overdracht na één jaar. Eén maand voor oplevering kon je gerust zeg € 190.000 vragen in die tijd. Dus degene die de uiteindelijke koper zou worden, nam het recht op koop over van degene die de aanbetaling had gedaan. De uiteindelijke koper betaalde daarvoor dan € 190.000 en een winst van € 40.000 ging in de zakken van de investeerder van het eerste uur, zonder ooit een steen op naam te hebben gehad. Engelsen en Ieren kocht er soms wel 4: het was poepen zonder drukken. Nu mag dat allemaal niet meer en word je eigenaar zodra je de aanbetaling betaalt.

Ik vraag hem naar zijn visie op de vastgoedmarkt in Andalucia. Ik blijf me namelijk al lang verbazen over 3 dingen: hoeveel er nog steeds gebouwd wordt, hoeveel er te koop staat en waar de aandacht van de Spaanse regering is voor haar eigen bevolking, die met hun kleinere portemonnee betaalbare flats zien weggekaapt door buitenlanders. Leen heeft daarover een duidelijke mening, maar die is wel op basis van zijn eigen analyse. Een vergunning krijgen voor verhuur wordt steeds lastiger: meer regels, ook op het gebied van veiligheid. Hij haalt een krantenartikel aan waarin staat, dat alleen in Malaga 53.000 huizen zijn aangepakt vanwege de afwezigheid van een vergunning. Gevolg is dat deze huizen beschikbaar komen op de markt, want de Gemeente zal deze overtreders niet alsnog een vergunning geven. De buitenlandse huurders moeten dan hun lot elders zoeken. Als een vastgoedontwikkelaar vroeger 100 appartementen bouwde, dan werden er 60 verkocht en 40 als belegging aangehouden door ze te verhuren. Nu is die verhouding eerder 95 om 5. Ik vraag of dit volgens hem bewust politiek beleid is. Volgens Leen is de krachtige hotellobby al jaren bezig om het omzet verlies door airbnb etc te bestrijden. Die lobby heeft gewerkt, want als huizen voor verhuur als vakantiewoning geen vergunning meer krijgen, dan kun je als eigenaar beter vaste contracten aanbieden aan Spanjaarden. Spaanse werknemers blij, hotelwezen blij want buitenlanders keren deels terug naar de hotels en tot slot de politiek blij, want zijn tonen hun hart voor de lokale bevolking.

Terug naar het semi-actief zijn. Voor het vak van verzekeringsagent had hij in Nederland alle diploma´s, maar die gelden in Spanje niet. Hij moest dus terug naar school en in het Spaans en dan ook nog het specifieke vakjargon leren. Hij haalde het diploma in 3 maanden. Leen werkt nu nog gemiddeld 4 uur per dag als verzekeringsagent en als makelaar.

Maar nog veel belangrijker dan praten over werk vindt Leen het prettig om over zijn familie te praten. 8 jaar geleden is hij Mary Jane tegen het lijf gelopen en het klikte. Mary Jane is afkomstig van de Filipijnen en is 28 jaar jonger dan Leen. Mary Jane heeft de hele wereld gezien als hulp van rijke families, vooral uit Saoedi-Arabië terwijl soms met private jets vakantiebestemmingen werden aangedaan en hotels werden geboekt met heel veel sterren. Zijn zoon (59) is ook getrouwd en woont op Bali. Hij glimlacht als hij zegt, dat diens vrouw ook 28 jaar jonger is dan zijn zoon. ´Heeft hij dat dan toch een beetje van zijn vader`. Zijn dochter woont op Aruba en de gezamenlijke kleinkinderen studeren allemaal in Nederland, 2 in Breda en 1 in Maastricht. En allemaal studeren ze toerisme en management.

Ooit spijt gehad van je beslissing om naar Spanje te gaan wil ik nog weten? Ja, zegt Leen met alle overtuiging die in hem is. Ik had het 50 jaar eerder moeten doen!