Bentomiz – Sayalonga

´Ik heb het nog nooit gedaan, dus denk ik dat ik het wel kan´

Bovenstaande bizarre logica is ontsproten aan het brein van Pipi Langkous. Vandaag ga ik een Nederlands echtpaar ontmoeten, die familie van Pipi hadden kunnen zijn.

De navigatie van mijn auto geeft aan dat ik vanuit Mijas 97 km. moet rijden en een dik uur onderweg zal zijn voor ik zal arriveren bij Bodegas Bentomiz ten noorden van Sayalonga.

Een flinke rit dus. Het avontuur van deze dag begint echter al voor de aankomst op locatie. Zodra ik de afslag 948 heb genomen op de E15/A7 volg ik een kronkelige weg naar de top van de berg. De weg voert mij door het lieflijke dorpje Algarrobo en vervolgens door het witte dorp Sayalonga. Onderweg geniet ik van de steeds wisselende, maar schitterende uitzichten. Op de website bodegasbentomiz.com heb ik een filmpje kunnen bekijken over wat me te wachten staat: een oase in de bergen waar wijn wordt geproduceerd, wijnproeverijen plaatsvinden en in een eersteklas restaurant gerechten worden bereid met uiteraard bijpassende eigen wijn. Of is het andersom?

De oorspronkelijk beiden uit Utrecht afkomstige Clara en André brachten hier hun gezamenlijke droom tot werkelijkheid. En wat een droom! Een antropologe en een HTS’er werkzaam in de bouw werden wijnproducenten en restauranteigenaren.

Bijna miste ik de afslag die leidt naar de top van de berg, maar bij het zien van het gebouw, ontworpen en gebouwd door architect Henk van der Woude met de hulp van André, weet ik dat ik goed zit. Dit onconventionele gebouw, dat ik herken van de website, is schitterend, on-Spaans maar passend in de natuur en van een hoge kwaliteit. De hoge kwaliteit in alles wat Clara en André hier hebben weggezet, zal mij de rest van de middag volgen. Nooit concessies doen aan kwaliteit is kennelijk een besluit, dat André en Clara al jaren geleden hebben genomen. De hele middag zal ik het bewijs daarvan met eigen ogen kunnen zien in allerlei details.

Als oud-bankier was ik vooral benieuwd naar hoe zij dit hebben kunnen realiseren, want gegeven de mismatch tussen hun opleiding en ervaring vóór deze droom zou ik hen nooit een euro hebben durven en willen lenen voor hun droom. Gelukkig begrijpen ze dat zelf ook. Clara ´wij passen niet bij het tv-programma IK VERTREK en gelukkig vonden wij een investeerder die ons hielp met ons project´.

Clara (63) was bij de aardrijkskundelessen op het gymnasium in Oosterhout al geïnteresseerd in andere culturen. Dit leidde tot de keuze voor een studie antropologie in Utrecht. Ze was zich bewust van het feit dat weinig antropologen ook werk vonden als antropoloog, maar ze wist ook dat mensen met die opleiding wel altijd ergens aan de bak kwamen. Tijdens haar studie reisde ze veel en verbleef ze onder meer een half jaar in Indonesië in het kader van een onderzoek naar family-planning. Afgestudeerd vond ze een baan bij het Universitair museum van Utrecht en werkte ze als assistent curator van de medische collectie: het inventariseren van menselijke botten aangetast door ziektes.

André (61) en Clara kregen een relatie in 1984, maar die relatie werd pas in juli 2022 bezegeld door een huwelijk. Zoals Clara het nu zegt: ´toen wisten we het zeker´. In 1995 ontstond het idee om te verhuizen naar het buitenland, mede omdat André vond dat Nederland qua ruimte te beperkt was en er elders op de wereld mogelijk meer ruimte zou zijn voor mooie bouwprojecten. Ze namen 3 jaar om te kiezen voor een land en voor een regio. De keuze viel op Andalucia vanwege het klimaat, de vriendelijkheid van de bevolking en de natuur. Een makelaar kreeg de opdracht te zoeken naar een stuk grond midden in de natuur waarop gebouwd mocht worden. Dat werd de huidige plek waarop slechts een geitenstal stond en de grond was totaal verwilderd. Gedurende die 3 jaar voorbereiding doorliep Clara een opleiding tot tolk-vertaler Spaans en André ging een bouwbedrijf opzetten in Spanje. Na afronding van die opleiding ging Clara aan de slag als lerares Spaans, wat uiteindelijk uitmondde in een talenschool: Academia de Idiomas Santa Clara. Zij kochten niet alleen het huidige perceel, maar nog een perceel, waarvoor André een ontwerp maakte en een villa bouwde voor de verkoop. Geringe aanpassingen aan het geitenhok gaven hen in die eerste jaren een primitief onderdak.

Alhoewel de opdracht destijds aan de makelaar slechts was geweest het vinden van bouwgrond in de natuur, kwamen Clara en André er al gauw achter dat de grond een verwaarloosde wijngaard had en dat ook alle buren zich toelegden op druiventeelt en wijnproductie. In 1996 werd met behulp van de meer ervaren buren gestart met een voorzichtige poging om de 500 m2 wijngaard nieuw leven in te blazen en uit te nutten. De kennelijk unieke druiven uit dit gebied zouden kunnen leiden tot excellente wijnen. Het begon als een hobby: wijn voor eigen consumptie, zoals alle buren hun´vinos de terreno´maakten.

In 2003 namen zij een belangrijke beslissing. Om recht te doen aan de topkwaliteit van de unieke autochtone druiven (Moscatel de Alejandria en Romé) moest de bereiding van de most en wijn professioneler. Een professionele oenoloog werd geraadpleegd om te helpen de slag te maken van hobby naar een echt bedrijf. Professionele apparatuur werd aangeschaft en de bouw van de huidige bodega werd aangevangen.

In 2004 waren de eerste flessen wijn gereed voor de verkoop. Maar hoe breng je deze dan aan de man? Er werd niet gekozen voor het plaatsen van advertenties of andere manieren van reguliere marketing. André en Clara boekten tafeltjes in prestigieuze restaurants in Nederland, België en Engeland en belden vooraf met de sommelier met de vraag of zij een fles wijn mochten meebrengen. In alle gevallen mocht dat en dikwijls werd de fles aan tafel geopend en samen met de sommelier genuttigd. In 80% van de gevallen kwam hun wijn vervolgens op de wijnkaart te staan.

Dit zou niet de laatste keer zijn dat André en Clara voor de uitvoering van een wild plan toch zorgden voor backing. Het idee ontstond om naast het serveren van tapas bij wijnproeverijen een echt restaurant weg te zetten. Een uniek restaurant en uniek in de hele wereld. Niet een restaurant waar je eerst kiest voor wat je wil eten en dan de sommelier vraagt welke wijn hij adviseert, maar een restaurant, waarbij de wijn bepalend is en de kok daarbij passende gerechten maakt. Geheel onorthodox, zoals wel meer van de beslissingen van André en Clara. André ging vooraf en tijdens dit proces niet over 1 nacht ijs. Hij rekruteerde 3 top Michelin topchefs om hem het vak te leren: Peter Botelaan uit Rijswijk (uitbater nu van Buurtrestaurant Botelaan), Juan Quintanilla (uitbater nu van Sollun in Nerja) en Antoine Heerah uit Parijs (nu uitbater van Chez Antoine). Inmiddels zet André samen met 2 souschefs gerechten op tafel van fenomenale kwaliteit. Als gastronoom heb ik zelf een passie voor de Japanse keuken en de Franse keuken. Van de Japanse keuken lijkt André het idee te hebben overgenomen dat een gerecht niet alleen maar lekker moet zijn, maar dat het ook visueel aantrekkelijk moet zijn. Zijn gerechten zijn ook kleine kunstwerkjes in kleur en setting, zoals alleen goede Japanse koks dat kunnen. Ik werd gedurende een 2,5 uur durende lunch verrast met 5 kleine maar overheerlijke gerechten die perfect in combinatie bleken met de daarbij geserveerde wijnen. Zowel André als Clara moesten zich veelvuldig onttrekken aan het interview omdat zij aandacht moesten besteden aan voor hen bekende gasten.

Ik vraag hen in 1 woord of zin hun ambitieuze reis te omschrijven:

André: doen wat je leuk vindt, niet te veel denken aan geld en doorzetten.

Clara: plezier hebben in wat je doet, je hoeft er niet rijk van te worden en het samen doen, een goed team zijn of zoals de Spanjaarden zeggen: el perfecto maridaje.

Wauw, wat een beleving deze middag. Ik ben zo blij dat ik André en Clara heb mogen ontmoeten. Ik kom zeker terug en zal niet nalaten hen overal aan te bevelen.